W Europie nie ma wojny. To jeden z największych sukcesów Unii Europejskiej. Okres pokoju, nie licząc wojny na Bałkanach w latach 90-tych, jest w dziejach kontynentu wyjątkowy. Tylko pomiędzy Niemcami i Francją, czy też Prusami, a Francją było w ciągu XIX i pierwszej połowy XX wieku kilka konfliktów zbrojnych. Była to oś organizująca rywalizację w Europie Zachodniej. Obecnie te dwa kraje nazywamy lokomotywą europejską i nie wyobrażamy sobie bez nich integracji europejskiej. U podstaw Unii Europejskiej leżało straszliwe doświadczenie drugiej wojny światowej. Europejskie marzenie o trwałym pokoju jest próbą realizacji ideału Immanuela Kanta, który w 1795 roku opublikował esej "O wiecznym pokoju: zarys filozoficzny". Kant widział szansę realizacji tego stanu przez rozpowszechnienie zasad demokracji, która buduje podwaliny ładu opartego na współpracy. Filozofia Unii Europejskiej opiera się na odrzuceniu zasady równowagi sił w Europie i położeniu kresu hegemonistycznym ambicjom pojedynczych państw. Któż lepiej niż Europejczycy może wiedzieć, jak straszliwe bywały konsekwencje takiej postawy. Ta filozofia jest skuteczna. Nie oznacza to jednak, że w krajach Unii i pomiędzy tymi krajami nie pojawiają się konflikty etniczne i terytorialne. W Unii Europejskiej istnieją też napięcia i konflikty związane z kryzysem. Nacjonalizm często jest katalizatorem problemów społecznych i gospodarczych - tłumaczył gość audycji - dr Adam Balcer z demosEUROPA i Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego.