Łopianowski Narcyz

Major, ps. Sarna. Urodzony 29 października 1898 na Wileńszczyźnie. W 1939 roku dowódca 2. szwadronu 101. pułku ułanów, później internowany na Litwie i po zajęciu tego kraju przez ZSRR przewieziony do Kozielska. Po wstępnej selekcji NKWD znalazł sie na liście 395 polskich oficerów, którzy uniknęli śmierci w zbrodni katyńskiej. Przeniesiony do tzw. willi szczęścia w Małachówce, gdzie w luksusowych warunkach miał zostać poddany indoktrynacji i współpracować z ZSRR przy tworzeniu polskiej formacji zbrojnej. Był tam do 26 marca 1941. Potem osadzony w więzieniach w Moskwie i Putywlu. Po zwolnieniu wstąpił do armii gen. Andersa - 8. Dywizja Piechoty. Następnie w Wiekliej Brytanii w 1. Dywizji Pancernej. Przeszkolony w broni pancernej. Zaprzysiężony 23 wrzesnia 1943.

Przylot 15/16 kwietnia 1944. Przydział do Obszaru AK Warszawa jako instruktor w ośrodku pancernym obszaru. W Powstaniu Warszawskim dowódca odcinka taktycznego "Sarna" w Śródmieściu Południowym. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Od 1945 roku w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Potem na emigracji w Wielkiej Brytanii i Kanadzie. Zmarł 21 czerwca 1984 w Vancouver.