Dominik Bukowski - "Vice versa", Solion 2009
Zanim pierwsze dźwięki najnowszej płyty Dominika Bukowskiego popłynęły do moich uszu, zastanawiałam się na tym czy współpraca naszego wibrafonisty z dwoma fińskimi muzykami zaowocuje "mocnym podmuchem chłodu", znanym z licznych płyt skandynawskich muzyków wydawanych przez ECM. O dziwo, zarówno saksofonowe eskapady Jonatana Rautio, jak gra perkusisty Villa Pynssia nie wpisuje się w taki klimat. Zamiast tego otrzymujemy soczysty, dynamiczny jazz ("Freak out zone") miejscami łagodzony przez delikatne uderzenia lidera i poduszkowe ballady, jak choćby "Anna" i fenomenalny "Quiet boy". To właśnie muzyczne dialogi Bukowskiego z Rautio stanowią prawdziwą ozdobę tego albumu, obaj prowadzą grę zespołu, mocno dystansując pozostałych kolegów. W szczególności wielkie brawa należą się saksofoniście, który gra wielopłaszczyznowo, stosuje całą gamę różnorodnych barw, a dźwięki jego saksofonu raz zawodzą, czasem świdrują, by następnie zaprosić do wspólnego kołysania. Fińsko – polski quartet (na basie gra świetny Piotr Lemańczyk) tworzy muzykę przemyślaną, dopracowaną i bardzo wciągającą. Także przez to, że Bukowski dzieli się komponowaniem z kolegami i pozwala im na mocne współuczestnictwo w projekcie.
(Olga Spasojewska)
Krzysztof Herdzin "Fantazje na tematy z IV kwartetu Smyczkowego Grażyny Bacewicz: Bajkowe opowieści", Polskie Radio 2009
Co jakiś czas splot pomiędzy jazzem i klasyką doprowadza do powstania muzycznych hybryd, w których oba gatunki muzyczne, w rożnych proporcjach, przenikają się nawzajem. Ma to miejsce także na najnowszej płycie Krzysztofa Herdzina, pianisty, którego ciężko utożsamiać tylko i wyłącznie z muzyką improwizowaną. Doświadczenie w aranżacji, kompozycji i balansowaniu na granicach muzycznych gatunków powodują, że "Fantazje na tematy z IV kwartetu Smyczkowego Grażyny Bacewicz: Bajkowe opowieści" to płyta godna polecenia zarówno jazz fanom, jak i miłośnikom muzyki poważnej. Powstały w 1951 roku "IV kwartet smyczkowy", to dziś jeden z najważniejszych utworów uznanej polskiej kompozytorki. Uzupełniony o osiem krótkich utworów "Bajkowych opowieści" wymyślonych przez Herdzina, stanowi piękny i oryginalny hołd złożony kompozytorce w 100. jej urodzin. Neoklasyczny styl i elementy motywów folkowych kompozycji świetnie "leżą" Royal String Quartet, które jest rzeczywistym pomysłodawcą projektu. Herdzin okazał się zaś idealnym projektantem nowej wersji "Fantazji", którą proponuję słuchać na przemian z oryginałem. Wtedy dopiero można docenić wielką pomysłowość pianisty. Melodyjna płyta, pogodna, optymistyczna. Idzie wiosna! W sam raz by przywitać ją takim właśnie krążkiem.
(Mieczysław Burski)
![''](/927a212a-29d8-4d0e-a829-1deec1aab3ad.file?format=150x150)
Sławek Jaskułke "Hong Kong", JMJ Marcin Jacobson 2009
Solowy album to dla każdego młodego jazzowego pianisty nie lada wyzwanie. Stanąć oko w oko z audytorium ze świadomością, że nie otrzyma się wsparcia od żadnego z kolegów, na pewno wyrabia charakter. Jest to kolejny stopień w rozwoju muzyka. Jednak dla 28. letniego Sławomira Jaskułke takie występy wydają się nie być zbyt ciężką pracą. Wprost przeciwnie, słuchając jego "Hong Kongu" mamy wrażenie obcowania z muzyką tworzoną przez któregoś z wielkich jazzowego świata. Kogoś z najwyższej muzycznej półki. Nagrana w 9 listopada 2006 roku w Hong Kongu płyta aż kipi świeżością, młodzieńczą energią i wielką muzyczną erudycją. Jaskułke po prostu bawi się dźwiękami. Trzy autorskie kompozycje świetnie sprawdzają się obok "Giant Steps" i "Moment’s Notices" Johna Coltrane. To właśnie te dwie interpretacje można uznać za wyróżniające się na płycie. Pianista umiejętnie buduje nastroje, nie nadużywa przyspieszeń, dobrze czuje się zarówno w komplikowaniu, zapętlaniu kolejnych struktur, jak i w bardziej balladowych obszarach utworów. Jaskułke, który swoje umiejętności szkolił u boku licznych światowych gwiazd, dziś kojarzony jest przede wszystkim ze swoją autorską grupą 3yo i zespołem Zbigniewa Namysłowskiego. "Hong Kongiem" potwierdza zaś, że nie bez przesady mówi się o nim jako o jednym z najlepszych naszych pianistów i wielkim talencie.
(Mieczysław Burski)
![''](/7ac2d013-0d76-4a01-969d-ca9c67e862b2.file?format=150x150)
Andrzej Jagodziński "Warownym grodem", Fonografika 2009
Muzykę sacrum połączyć z jazzem? No, to potrzebujemy Andrzeja Jagodzińskiego! Muzyk, który od wielu, wielu lat nieprzerwanie kształtuje muzyczną scenę jazzu w naszym kraju, znany jest z przekładania klasyki, a przede wszystkim Fryderyka Chopina, na język improwizacji. I robi to jak mało kto w Polsce. Tym razem zadanie, które postawił sobie pan Adam, wydawało się równie trudne, jak choćby w przypadku jego ostatniego albumu, gdzie po jazzowemu potraktował "Sonatę B moll" Chopina. Jak tu bowiem zabrać się do pieśni religijnych kościoła ewangelicznego, z trzema kompozycjami Marcina Lutra na czele? Na pomoc pianiście ruszyła laureatka pierwszej nagrody na Międzynarodowym Festiwalu Wokalistów Jazzowych w Zamościu oraz pierwszej nagrody na Festiwalu Młodych talentów w Szczecinie Agnieszka Wilczyńska. Współpraca tej dwójki, połączenie młodości z doświadczeniem, doprowadziło do powstania nieprzeciętnej płyty, która, mam nadzieję, zaowocuje podobnymi projektami w przyszłości. Na tle "popizacji" lub taśmowej "ludyzacji" muzyki religijnej, propozycja Jagodzińskiego odznacza się wysokim poziomem wykonawczym, pomysłowością i prawdziwym kunsztem. Jest tak pomimo tego, że więcej spodziewałem się po Wilczyńskiej, która praktycznie wszystkie pieśni interpretuje w ten sam sposób i prezentuje dość wąską paletę barw.
(Olga Spasojewska)