Асобы васьмі былых вязняў Майданака прадстаўлены на выставе «Галасы, якія не маўчаць», якая адкрылася ў нядзелю ў Дзяржаўным музеі Майданака ў Любліне.
Дырэктар Дзяржаўнага музея ў Майданаку Томаш Кранц падчас адкрыцця экспазіцыі адзначыў, што выстава прадстаўляе біяграфіі васьмі былых вязняў Майданака.
— Гэтая выстава спрабуе прадставіць іх, перш за ўсё, як людзей. Мы дэманструем дасягненні тых, хто перажыў трагедыю ў Майданаку, але і ў іншых лагерах. Іх аб'ядноўвае жаданне даць сведчанне аб тым, што яны перажылі — за сябе, за сваіх сукамернікаў, за тых, хто загінуў і быў забіты тут, а таксама за свае семʼі, — сказаў Кранц.
Адна з куратараў выставы, Магдалена Петрук, падкрэсліла ў інтэрвʼю Польскаму агенцтву прэсы (PAP), што профілі вязняў прадстаўлены праз прызму іх пісьмовых мемуараў, якія ў першую чаргу тычацца іх вопыту ў лагеры.
— Мы таксама змясцілі іх у больш шырокі кантэкст іх біяграфій, іх жыцця да вайны і пасля вызвалення, каб не ўвекавечваць іх вобраз выключна як ахвяр Майданака. Асобныя постаці асабліва важныя для нас, таму што, як музей, мы публікавалі іх аповеды ў апошнія гады, — патлумачыла куратар.
На выставе «Галасы, якія не маўчаць» прадстаўлены біяграфіі Стэфаніі Пежаноўскай, Дануты Бжоска-Мэндрык, Захеўша Паўляка, Яна Міхаляка, Баляслава Бурскага, Ежы Квяткоўскага, Ядвігі Анкевіч і Анджэя Станіслаўскага.
Нямецкі нацысцкі канцэнтрацыйны лагер у Любліне, афіцыйна вядомы як Konzentrationslager Lublin, дзейнічаў з кастрычніка 1941 года па 22 ліпеня 1944 года. З больш чым 130 тысяч чалавек, якія прайшлі праз Майданак, прыблізна 80 тысяч загінулі там у выніку голаду, хвароб, цяжкай працы, расстрэлаў і газавых камер. 60 тысяч з іх былі габрэямі, якіх прывезлі ў лагер з усёй Еўропы.
PAP/ав