Поўныя стадыёны, роў чатырохтактных рухавікоў і барацьба за кожны сантыметр трасы — коратка кажучы: спідвей у Польшчы.
Дадзеныя за апошнія некалькі гадоў адносна тэлевізійнай аўдыторыі спідвею паказваюць, што гэты від спорту знаходзіцца на адным узроўні з футболам. Колькасць гледачоў часам дасягае некалькіх сотняў тысяч. Калі казаць пра тэлевізійную аўдыторыю, яна часта пераўзыходзіць лепшыя футбольныя матчы, не кажучы ўжо пра замежныя лігі.
Папулярнасць спідвею ў Польшчы не так проста растлумачыць, гаворыць Ян Міцыгевіч з TVP Sport.
— У той час як у многіх краінах, якія калісьці былі сусветнымі гігантамі спідвею і дагэтуль маюць гоншчыкаў, якія спаборнічаюць за чэмпіянат свету, спідвей у гэтых краінах знаходзіцца на спадзе, а ў Польшчы ён пастаянна развіваецца, як арганізацыйна, так і фінансава. Гэта не толькі выдатныя тэлевізійныя рэйтынгі, але, перш за ўсё, стадыёны, сучасныя арэны, якія трэскаюцца па швах, вельмі цяжка атрымаць квіткі. Палякі любяць спідвей усім сэрцам. Хоць у некаторых колах яго значэнне недаацэньваюць. У многіх буйных гарадах традыцыі спідвею няма, але ў многіх рэгіянальных гарадах, дзе, напрыклад, няма футбольных каманд вышэйшага ўзроўню, спідвей — гэта абсалютна дысцыпліна нумар адзін, і нішто не можа з ім параўнацца.
Найвышэйшы ўзровень спідвею паказваюць каманды з Гожава, Чэнстаховы, Рыбніка, Лешна. Сярод іх няма каманд з вялікіх гарадоў, як Кракаў, Познань ці Варшава. Ян Міцыгевіч расказвае, што спідвей — гэта ў значнай ступені традыцыя, якую перадавалі з пакалення ў пакаленне, што ў выніку стварыла цэнтры спідвея.
— Вядома, каб спідвей існаваў у горадзе, павінна быць траса. Новыя трасы ў Польшчы не будаваліся ўжо шмат гадоў, таму ўсё гэта стадыёны, якія калісьці былі пабудаваныя. І таму гэтая традыцыя працягвалася ў многіх гарадах, дзе спорт і іншыя дысцыпліны не маюць такога вялікага значэння. Рыбнік, Лешна, Гожаў — выдатныя прыклады. Каб палюбіць спідвей, трэба ўбачыць яго ўжывую. Калі вы ніколі не былі на спідвеі, уключыце тэлетрансляцыю, то, думаю, у большасці выпадкаў рэакцыя будзе такой, што добра катаюцца, але крыху нудна. Калі нехта ўпершыню прыйдзе ўжывую на спаборніцтвы, я думаю, зразумее, што гэта за від спорту.
Паводле Яна Міцыгевіча, першы раз варта паехаць на матч лігі на невялікі стадыён, не абавязкова на этап гран-пры на Нацыянальным стадыёне, бо калі сядзіш высока, то адчуваеш выдатную атмасферу, бо навокал шмат людзей, але не адчуваеш блізкасці матацыклаў і гоншчыкаў, што вельмі добра адчуваецца менавіта на невялікіх стадыёнах.
Журналіст перакананы, што спідвей у Польшчы — найлепшы ў свеце. Калі казаць пра арганізацыю спаборніцтваў спідвею, то няма краін, якія былі б на падобным да Польшчы ўзроўні.
— Лігі ў Вялікабрытаніі, Швецыі і Даніі заўсёды добра функцыянавалі. Аднак ужо шмат гадоў гэта абсалютна непараўнальна з тым, што мы бачым у Польшчы. Проста ўключыце экстралігу і паглядзіце, як выглядаюць стадыёны, як усё прыгожа, яны запоўненыя заўзятарамі. І ўсё ж, няхай гэта будзе ў Англіі, Даніі ці Швецыі, стадыёны звычайна знаходзяцца дзесьці, як кажуць, у полі. Заўзятары нават не сядзяць на трыбунах, а на траве. У гэты момант ніхто не можа пагражаць нашай пазіцыі.
Спідвей у Польшчы — вельмі папулярны від спорту з прафесійнай структурай лігі, актыўнай нацыянальнай камандай і шырокім доступам да тэлевізійных і анлайн-трансляцый.
Суразмоўца звяртае ўвагу, што ўсіх спідвейшчыкаў цягне ў Польшчу. Аўстралія — краіна, якая дае шмат маладых гоншчыкаў, мае багацце талентаў, але мэта ўсіх іх — прыехаць у Польшчу і далучыцца да польскай школы, бо тут ёсць найлепшыя магчымасці для развіцця, найлепшыя магчымасці для спонсарства і найлепшыя магчымасці для добрага заробку.
слухайце аўдыё
ав