Andrzej Wielowieyski zmarł w sobotę wieczorem, 29 sierpnia, w rodzinnym domu w warszawskiej Falenicy. Jak poinformowała jego córka, dziennikarka Dominika Wielowieyska, w ostatnich chwilach był otoczony przez rodzinę. Nazwała ojca jednym z twórców wolnej i demokratycznej Polski.
Andrzeja Wielowieyskiego pożegnał premier Donald Tusk. „Odszedł Andrzej Wielowieyski, dobry, mądry i odważny człowiek. Prawdziwy, choć skromny i cichy bohater w trudnych czasach. Andrzeju, dobrze zasłużyłeś się Rzeczypospolitej” – napisał szef rządu na platformie X.
Andrzej Wielowieyski urodził się 16 grudnia 1927 roku w Warszawie. Podczas niemieckiej okupacji uczestniczył w tajnych kompletach, a w 1943 roku, jako szesnastolatek, wstąpił do Armii Krajowej. Był podchorążym w 27. Pułku Piechoty AK. Po wojnie ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i pracował w administracji państwowej oraz miejskiej.
Od końca lat 50. był związany z warszawskim Klubem Inteligencji Katolickiej. Pełnił w nim funkcje wiceprezesa i sekretarza zarządu. Przez wiele lat należał również do zespołu miesięcznika „Więź”: od 1960 roku był członkiem kolegium redakcyjnego, a następnie kierował działem społecznym pisma. Redakcja pożegnała go jako współtwórcę III Rzeczypospolitej i jednego z liderów opozycji demokratycznej.
Podczas strajków w sierpniu 1980 roku Wielowieyski wszedł w skład Komisji Ekspertów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Później kierował zespołem ekspertów „Solidarności” skupionych w Ośrodku Prac Społeczno-Zawodowych oraz został doradcą Lecha Wałęsy. W latach 1981–1985 zasiadał w Prymasowskiej Radzie Społecznej.
Wielowieyski odegrał ważną rolę w przygotowaniach do Okrągłego Stołu. Podczas obrad w 1989 roku reprezentował stronę opozycyjno-solidarnościową i uczestniczył w pracach zespołu zajmującego się gospodarką oraz polityką społeczną.
W czerwcowych wyborach 1989 roku zdobył mandat senatora z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. W Senacie pierwszej kadencji był wicemarszałkiem oraz pierwszym wiceprzewodniczącym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Później zasiadał w Sejmie pierwszej, drugiej i trzeciej kadencji, a w latach 2001–2005 ponownie był senatorem. Jego działalność parlamentarną przypomniała Kancelaria Senatu. Byłego wicemarszałka pożegnała także marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska. Nazwała go jednym z ojców polskiej demokracji i architektów pokojowej transformacji ustrojowej.
W latach 2008–2009 Andrzej Wielowieyski sprawował mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Do końca życia pozostawał uważnym obserwatorem życia publicznego. Ostrzegał między innymi przed słabością kapitału społecznego w Polsce i podkreślał znaczenie wspólnoty, odpowiedzialności oraz zdolności do współpracy ponad politycznymi podziałami.
W 2011 roku prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Orderem Orła Białego. Wielowieyski był również kawalerem Krzyża Walecznych, Krzyża Partyzanckiego, Srebrnego Krzyża Zasługi z Mieczami, Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski oraz francuskiej Legii Honorowej.
IAR/Kancelaria Senatu/„Więź”/X, bs